Wala na akong ibang ginawa kung di ang tumahimik na lang. Maaari sigurong tumingin pero dahil alam kong magkakaroon ng ibang kahulugan, magkakasya na lang akong sa pagtingin. Kahit yata ang tahimik na pagluha ay di ko magagawa. Bakit nga ba?  Dahil maaring  mabibigyan nila ng ibang kahulugan at alam ko maaring di nila mapapansin. Bakit nga ba kailangan pang-pansinin. Sino ba ang gustong pansinin? Kahit siya alam ko hindi man lang lilingon at magkakasya na lang sa pagbati. Iyon na lang. At palagi at araw-araw kong hihintayin iyon hanggang sa mapagod na ako at mamalayan ko nalang na pagod na ako sa pag-hihintay. Ang akala ko pa naman ay wala na iyong katapusan. Ang akala ko ay iyon ay maaring pagsimulan ng isang-- simula. Ngunit ang naging umpisa ay siyaring agarang pagkawala. Wala na, nakakapagod na kung iisipin ko. Parang palagi na lamang ganito. Para bang isang limbo at ako'y nasa loob at walang katapusang umiikot. Nakakabaliw dahil pakiramdam ko'y nasa loob ng masikip na mundo at tuloy-tuloy na umiindayog at nag-iisa. Wala man lang kasama na sana'y aagapay sa akin. Sayang dahil inisip ko pa namang samahan din siya. At ang akala ko'y -- iyon na. Ngunit dagli din niya akong iniwan. Sabagay, wala namang binaggit na ako'y umasa, na ako ay maghintay. Naghintay ako sa sarili kong palo. At ngayon ay nararamdaman ko na. Sabi ko na, masakit parin pala.