It's been two long weeks.

And I can't seems to forget the pain and the sadness.

No matter what I do, its there. 

No lengthy conversation, long journey or even buckets of tears can ease that.

Once in awhile, I can still give a big smile.

They can still see the "old me". No pretensions.  

But something is not right. I can feel it, inside me.

How I wish I can be honest.

To hide a passion totally is inconceivable. Not because the human subject is too weak, but because passion is in essence made to be seen. The hiding must be seen. I want you to know that I’m hiding something from you, that is the active paradox I must resolve. At one and the same time it must be known and not known. I want you to know that I don’t want to show my feelings. That is the message I address to the other. –Roland Barthes

Stop.

I wrote something last night. Since I don't have a pc at home what I did is I inscribe my thoughts.

I want to cry. I want to shout. I want to lose my mind. I just want to vanish.

Seems like I need to bear this for a moment.

~

Who wants to resign? Not me. I'm still enjoying what I'm doin. I gain lots of friends here. I  love my job. There's no point for me to leave.

 Emotional attachment is in the air. I can't go away and punish myself.

~

I'm not used to opening a story that ended already.

It should be left were it belongs.

~

I'm thinking what is left for me? If there's something instore for me.

If only I can see what is placed in the end.

~

Choosing is one of the most difficult thing to do. It's either you make it or break it.  And I'm caught in the middle.

How I wish  there's another way for me not to do this.

~

I tried but failed. I seek but no one's out there. I asked but no one answered me.

I can’t find the right words to describe the way I feel right now.

~

Lastly, 

I ought not to answer anything.

With all my problems right now I'm not sure if there's any reasons left for me to smile. They say that I have to because life is like that. We need to flexible and resolve whatever conflicts we have. But right now my outlook in life is so low. Everything is negative.

In spite of this, someone is there to make me smile and forget that life is unfair.

Enough reason for me to pause for a moment and shrug.

Naramdaman nyo na ba yun pakiramdam na:

1. ang gusto mo lang is kasama siya palagi?

2. iniisip mo ano yun pakiramdam na kayakap siya?

3. yun bang makita mo lang siya pakiramdam mo nawawala lahat ng problema at kuntento at kumpleto na ang buong araw mo?

4. na something within, there are butterflies in your stomach?

5. yun may kilig and kaba na nakikita mo siya?

6. na you just want to look on his/her eyes and assure that things will be okay?

7. na gusto mo sabihin na he/she can make your day complete?

8. na kahit iba-iba at paulit-ulit lang you just want that person be near you?

Hay, wala lang, daydreaming mode.

Kakatapos ko lang mag-yosi.

Nakatingin lang ako sa baba.

Ibig sabihin nakatingin lang ako sa labas ng building, kahit na alam ko nasa loob pa din ako pero the fact na lumabas ako ng pinto ibig sabihin nasa labas lang ako.

Andaming sasakyan. Nakakatawang isipin na sa lahat ng pagkakataon sila yun magtatagpo-tagpo sa kalsada.

Parang sa buhay ko ngayon. Marami naman akong pwedeng makilala, pwedeng makita pero bakit ang kayo pa?

Natatawa ako kasi ginagawa kong napaka-hiwaga ng buhay ko. Parang fairy tale ba. Pero parang wala yatang beautiful ending.

I'll end ata with a frog prince! (hahaha!)

May sayad nga ata ako (sabi ni Macy!) Kasi puro kalokohan ang naiisip ko.

Pero come to think of it, Sa lahat ng pagkakataon nga naman.

Napaisip tuloy ako uli. All I want is a happy ending.

I want a peaceful life.

Sana wala nang maging problema pa.

Eto siguro ang isa sa mga wish ko.

Malapit na kasi ang b-day ko, sa oct.10.

Mag-25 na ako.

And three years from now i'll be 28.

At kung susundin ang sinabi ng officemate/friend ko na si otto, ang babae daw dapat by 28 may asawa na. Mahirap na da kasi manganak. Anong relevance?

I'm still not sure if gusto kong mag-asawa. Not sure if gusto ko ng anak.

Pero last Friday a funny thing happend.

I attended my friend's b-day, and andun mga pamangkin nya.

His pamangkin approched me and gave me a grape.

What struck me is the fact na ang sweet ng bata. Bigla tuloy ako napaisip na maging ganoon din kaya ka-sweet maging baby ko?

Baby ko diba?

Bigla ako tuloy napaisip anong pakiramdam ng may anak?

Naisip ko parang ayoko tumanda na mag-isa. Na sana meron mag-mamana ng pagka-sutil at pagaka-maldita ko.

Last Friday din, I had this conversation with my girlfriend, Si Anj.

Napag-usapan namin ang pagpapakasal at pag-hihiwalay.

ako: Three years from now dapat na akong mag-decide if I'm goin to stay with you or not.
anj: Why? nagmamadali na ba siya?
ako: Loka, labas siya sa usapan. It doesnt mean I'm thinking of settling down e dahil yun sa kanya.
anj: e bakit mo nga naiisip?
ako: e diba gawa nga nun officemate ko na sabi ang babae dapat daw by 28 may asawa na.
anj: ako I still have 5 years to think about that.
ako: Bata ka pa kasi. Ako, 3 years na lang..
anj: anong plano mo? Basta dapat maid of honor ako ha..
ako: Oo ba..ako din dapat maid of honor mo.
anj: sino kaya una mag-aasawa sa atin? siguro ikaw no?
ako: malay mo ikaw? e kaw sino pipiliin mo? basta let's make a promise. tulad ng napag-usapan natin before pag nag-hiwalay tayo just make sure na ako na yun last gf mo and ganoon din ako. mag-bf na lang tayo ha?
anj: oo ba..tapos bestfriends tayo ha?
ako: oo.
anj: e kaw sino nga gusto mong maging husband..si ano ba..?
ako: (nervous laugh) hahaha! not sure..
anj: gusto mo talaga siya no?
ako: di naman masyado. nice person lang siya. pero it doesnt mean siya na.
anj: ah sus! look at you, ang mga ngiti mo. kilala na kita. alam ko kung ano gusto mo.
ako: (iibahin ang usapan) ang tagal na natin by oct.9 two years na tayo.
anj: iniiba mo ang usapan e..you like him..?
ako: oo pero di ako sure if he likes me..hahaha! bakit ba natin pinag-uusapan ang future ng iba? e di nga tayo sure if gusto nya magkaroon ng future with me? pero naisip ko, siguro masakit din pag naghiwalay tayo no..
anj: oo naman, basta ayoko sasabihin mo ng personal na ayaw mo na..text na lang..
ako: no, you dont deserve it..mas ok padin personal.basta, let's make the most out of it.. basta maging happy muna tayo kung ano yun andito. (and i hug her)..

Natakot din ako na isipin maghi-hiwalay kami. Mag-two years na din kami and I can't think of loosing her. Or ewan ko, may mga times na pakiramdam ko ayoko lang siyang saktan. Paiba-iba din kasi nag nararamdaman ko. Basta sana pag dumating iyung time na yun maging masaya pa din kami pareho.

Andami ko iniisip.

Andami kasi mga bagay na gusto kong magkaroon ng kasagutan.

Bakit kahit pag linggo marami pading sasakyan, Bakit sa milyong-milyong tao sa mundo kayo ang nakilala ko, Bakit naisip kong magkaroon ng anak at asawa, Bakit may partikulat akong taong naisip na makasama habang buhay, Bakit kahit may problema ako masaya pa din ako, Bakit naiisip ko na magiging masakit sa akin kung maghihiwalay kami ni Anj, Bakit kailangan mo pang mamili.

Nagsisi ba ako na humingi ako ng yosi kay Macy at kailangan ko lumabas at tumuloy papuntang sa smoking area para mag-yosi?

Hindi ko na sana nakita ang mga sasakyan na gumulo sa isip ko..

After two days I can say na nakapag-pahinga ako. Kahit may ilang pag-iyak, malalim na pag-iisip at pagkalito ang naramdaman ko.

I'm looking forward for this day.

There are some denials but I can say that "its one of the reason" why I'm anticipating this day.

But it seems that I failed.

Have you ever felt this, na parang na-dissapoint ka?

Na hindi ito yun ini-expect mo?

Sabi na mahirap mag-expect.

Kaya ang mangyayari lang,

Masasaktan ka.

I'm running out of time.

Nakakainis at Badtrip, kasi you stole my heart.. sabi nga ng kanta.

*hmp*