"There's a rainbow after the rain" - Rainbow, Southborder

Huwag sanang mausog pero ang saya lang ng mga ganitong panahon sa buhay ko. Ito yung tunay na pagsasabuhay ng single-ness. 

Yihaaa!

thinking hard if i should keep my promise or just forget about it...

tangina kase si pat e, ayan tuloy nagiisip ako. tsk.

Мин синэ бик яратам

I know what that means. And you don't.

I think Cyrillics look lovely. Do you?

Too bad I don't have the luxury of time to REALLY study it...

Fascinating language eh? Russian... Tatar...

Good ol' 30-minute mix by FF's Paul Thomson

horrormix - Paul Thomson

Belated Halloween. Aye, It's never too late to celebrate.

.

This entry contained scripting, which has been removed for your safety. Click here to see the entry in its entirety.

Paggising ko pa lang kaninang 1 am, naramdaman ko na na ang araw na ito ay magiging kakaiba. May plano ako pagkatapos ng shift ko pero wala akong ideya kung ano ang dapat kong asahan. Pero haaay, sarap ng feeling pag-uwi ko.

1am - kakaibang sigla pag gising ko kahit na nahirapan akong matulog dahil sa halloween episode ng maalaala mo kaya.

310am - Late ako ng ten minutes dahil madalang ang taxi sa may sa amin. Dumating ako 5 mins after 3am pero dahil maselan ang tools na gamit ko sa work at queueing, importante na mag set up muna bago log in.

310am and a couple of seconds after - nang lo and behold! Si Wanted  ay makita ko from afar. Late na nga ako, inabutan ko pa rin? 1230am natatapos ang shift ng niya pero andun pa siya. I figured na may shift pa ang kanyang special someone na ka-team nya so malamang inintay nya. Pero kebs, kinilig pa rin ako. hihi

310am-430am - Daig ko pa ang uminom ng combination ng cobra, caffeine at iba pang stimulant sa sobrang perky sa calls dahil may pagdaan sa harap ko at pag tambay sa malapit sa station ko si wanted. Literal na nagpalpitate ako nang husto. Sana lang talaga wala siyang ideya na kinikilig ako sa mga oras na ito dahil kundi, paktay na.

5am-12pm - May aftermath pa ako ng kilig factor. Habang struggling sa aht at rc binggo (malibreng lunch kasi na convertible sa bucket ng beer), nagkaayaang manuod ng 500 days of summer sa eastwood. By 12pm, kumpleto na ang mga sasama sa sinehan.

1210pm - Nang natapos akong magprocess ng downline. Good luck sa system update. Buti na lang todo bait ng TL ko. Saka kami dumiretso nang Ewood.

1210pm til 125pm - Bili ng lunch sa Mikiddies ni Avan tapos NY fries at picture taking gamit ang phone ni Toni. Sa wakas nakita ko din ang litrato nang artistang si Paraluman at si Fernando Poe Sr.

135pm - 310pm - Napahanga sa creativity ng pelikulang 500 days of summer. Ang galeng! Halos lahat ng elements ginamit ni Marc Webb,direktor ng pelikula. Animation, non-linear, dance number, sobrang gandang soundtrack, symbolism, paglalaro sa characters, narration at higit sa lahat ang pinakasimpleng pagpapakita ng reality at expectation. Ilang buntong hininga rin ang ginuggol ko sa mga eksenang nalagpasan ko na at napa-comment sa mga eksenang okay na pero masakit maramdaman uli. Sobrang totoo ng 500 days of summer. Halos mahahawakan mo na ang kwento na ikinubli sa disclaimer na fiction ang istorya at ano mang pagkakahawig sa tunay na mga tao at lugar ay nagkataon lamang "especially to you Jen Beckman. Bitch." Pramis. Kung gusto mo ng Hopeless romantic flick minus romanticsm, eto na yun.

almost 330pm - Nang dumating ako sa worship. Kewl. Timely yung preching ng pastor. God's peace. Tumulo talaga ang luha ko sa mga narinig ko sa session. At nakakamangha na of all the songs na kakantahin nila sa finale, ang paborito ko pang "Lord I offer my life" ang kinanta. At sabi ng kaibigan kong si Cha, first time daw niyang narining na kinanta yun sa worship. Nung pagkasabi nya nun, naramdaman ko na may malakas na force na gusto akong bumalik sa susunod na Linggo. Matapos ang konting kwentuhan, sumama ako sa DQ nila Cha. Brief lang yung nangyari kasi late na kaming nakarating. Tinanong kami isa-isa nung leader kung ano ang prayer request namin. Si Cha na yung nag-volunter na boyfriend daw ang ipag-pray sa akin. Hehe! Ang kulet lang kasi that time, pangatlo lang yun sa iniisip ko. Pero sabi ko sa leader, pass muna ako.

almost 5pm - Nangulit si Tita Janet, mama ni Cha, na isama daw kami nila cha sa celeb nila ng 3rd anniversary nila. Hindi na nakapalag si cha at nilibre kami sa ICeberg's. Ang SARAP ng chicken dishes nila! Ang laki ng servings at affordable. Sulit talaga at sobrang busog after.

almost 11pm - Chikahan habang naglalakad papuntang MRT. Libot sa trinoma. Ang saya ko pauwi.

Hanggang ngayon hindi ko pa rin ramdam na 24 years old ako. Ang haba nang araw na ito at oras lang ang pagitan, ang dami kong narealize sa mga nangyari ngayong taon na ito. At ngayon, alam kong natutunan ko na talaga ang mga dapat kong matutunan. 2010 will be a better year for me.

Kewl talaga dito sa new environment. Nanghihinayang lang ako at di ako pumasok nang mas maaga, sana naabutan ko yung trick or treat. Ang kewl as in pati mga managers, effort sa pag suot ng mga costumes! At hindi basta-bastang costumes dahil talagang pinaghanadaan na akala mo ay nagpa-parlor pa sila. Tapos may mga banda pang tumugtog  kaso nga lang dumating si Bagyong Santi kaya it was cut short.

Puro pictures na lang ang naabutan ko, sayang.

Pag nagtuluy-tuloy yung pagpasok ng magagandang tbass at rtf ko, malamang sa alamang magtatagal ako dito.

Thank you Lord.

Sobrang paborito ko talaga yung dance interpretation ng kanta ni Neyo na MAd sa So you think you can dance?. Ang galing ng execution.

Nalinis ko na ang gitara kong halos kalawangin na dahil ilang buwan nang hindi ko nagagamit. Pero na-injure naman yung middle finger ko sa kanan. Namamaga pa rin at mahirap igalaw.

13th moth pay, bakit ang tagal mong ibigay?

The hardest person to get over with is the one you never had but made you HAPPY

pakshet...

Today, I  came into a conclusion that if I were to choose between a lover and a dog, I'd go for the latter. 

Why? 

Simple. 

If you don't feed them for a day, they'll ask for it but will stop when you tell them there's none.
If you don't play with them, they'll sulk but will go away and understand why you won't.

But then tomorrow whatever you did that disappointed them the day before won't matter 'coz they know today things can be different. 

Today, maybe you'll feed them that delicious bone they've been drooling over. 
Today, maybe you'll come home with a new toy and play a new game.

It's like no matter what, they'll love you anyway.

Lovers?

Things are rather more complicated when it comes to them. 

They won't always understand when you're not in the mood, or you don't feel like it. When you act different, or when you say things they don't usually hear from you. 

And then they complicate it more when they let the situation last for long. 

And sometimes, it can end things then and there.

They basically won't always love you anyway. 

Even when they say they do.

If lovers were unconditional enough, I am probably guessing there'll be lesser heartaches in this world.

But then again, things can't always be the way we want them to be.